Verslag
Italiëreis – van 2 tot 11 juli 2003
We maakten een fantastische, onvergetelijke Italiëreis mee.
Dat staat nu allemaal op foto’s, film en op onze
geheugen-PC.
We bewaren er echt enkel maar goeie herinneringen van.
Vooral dankzij onze buitengewone Vera en Herman.
Over deze reis brengt Herman ons nog een gedetailleerd
verslag.
Maar ik nam nota van de randgebeurtenissen van elke dag.
Mag ik nu daarover dan eens een paar dingen vertellen
onder de vorm van pretentieloze verzen van karamellen?
Woensdagmorgen
had Josiane
nog haar binnen- en buitenpoesjes gesoigneerd.
En in de bus van Marcel had Herman
wel 3 keer de deelnemerslijst gecontroleerd.
In Zaventem stegen we op ?like a virgin? naar
Milano-Linate.
Maar in dat rode vliegtuig kregen we drinken noch ete’.
Dat deden we dan maar langs de kant
in een Italiaans wegrestaurant.
In Bergamo, in de eerst bezochte kerk,
ging Herman al als een diplomaat te werk.
Dank zij hem en zijn overredingskracht
zagen we er 4 intarsi’s in al hun pracht.
Maar Sietse gebruikte ook háár overredingskracht
want ze sleepte daar zomaar 3 nieuwe bloesjes in de wacht!
In het hotel Della Torre, ?onder de toren?
sliepen we uiteindelijk op beide oren.
Al was het niet zo simpel om in de kamer te geraken
en met datzelfde klein rond ding ook nog licht te maken.
Hoe de heilige Barbara ocharme heeft afgezien
hebben we in de kapel van villa Suardi kunnen zien.
En waarom de H. Agatha de patrones der bakkers werd
heeft Herman ons zeer aanschouwelijk op een schotel
voorgezet.
Maar in de kerk Santa Maria delle Neve verdorie
daar kraaiden al onze vrouwen weer viktorie.
Want wat was daar geschilderd op de muur?
Enkel mannen lagen daar in het eeuwige vuur!
?Afkoeling vinden we straks in ’t zwembad?, zei Herman.
Maar ’t ging niet door, ’t was noppes man!
Maria en ik en nog een paar,
die stonden daar dan,
netjes in orde en klaar,
met ons badpak al onderan!
Een van de hoogtepunten van onze reis met Herman en Vera
was het bijwonen van de opera Carmen in de arena.
Prachtig, overweldigend, enig, dat staat buiten kijf.
En liepen we daar ook nog Sylvia en Carl-Gustav op ’t lijf!
En Herman en Vera zijn niet te schatten. Niet te geloven:
onder de pauze kwamen ze met flessen Spumante naar boven!
’s Anderendaags kwam er nog een vervolg aan het
royalty-verhaal.
In het Parco die Sigurtà gingen we met een pausmobiel aan
de haal.
Jongens toch, wat hadden onze vrouwen daar pret
toen wij hen achter het stuur hadden gezet.
Daarna belde Herman naar een verkeerde buschauffeur.
Ja zie, een vergissing komt bij iedereen al eens veur.
Het kleine Borghetto met de vijf watermolens zal ik ook
niet vergeten.
Ook al, omdat ik daar Maria en Marina een gelati met 5
bollen zag eten.
De uitgestelde zwempartij
was er dan zaterdagavond wèl bij.
We fristen er van op, van buiten en van binnen.
Want dat lekker pintje aan de zwembadbar
dat liep er echt heerlijk naar binnen.
Jongens, wat is het leven toch zwaar!
In restaurant Regina, in Castelcereno
was alles piccobello, vanaf de apero.
Er was toevallig ook een bruiloftsfeest.
Maar we amuseerden ons nog het meest
met goochelaar Herman, ons voordien onbekend,
die heel wat trukken, ook die van luie Charel, kent.
In Mantova bezochten we het prachtige Palazzo Te.
Daar kregen we weer andere indrukken en beelden mee.
Prachtige fresco’s en ook een ?klokkenspel? in perspectief.
Dat was voor velen van ons ook weer iets nief.
In het theater Bibiena zagen we van Herman weer een ander
facet.
Daar heeft hij namelijk voor ons een prachtig stukje toneel
neergezet.
De garden party bij wijnboer Coffele
viel zeker en vast bij iedereen reuze mee.
Vera was er wel haar kostbare armband verloren of vergeten,
maar had Beppino niet opgebeld, dan had ze het nu nog niet
geweten.
Och ja, in Soave hadden we het heel, heel goed.
En dan óp, op weg naar Venetië; gelukkig niet te voet.
Onderweg hielden we halt in Vicenza
en ook bij Sint-Antonius in Padua.
Het kostte 250 euro om met de bus Venetië in te mogen.
Dat is al zo’n afzetterij als in de tijd van de dogen.
En nu: vol spanning. Wat staat er ons bij de nonnekens te
wachten?
Maar ’t viel 100 % mee. Eenvoudig, maar proper. Geen
klachten.
In een klein cafeetje, met winkel en bar, maar ?no
toilette?,
werd op vraag van Herman, ?spritz con bitter, klaargezet.
De Marc ?moest? dringend, maar hij trok zijn plan.
Achteraan in de keuken vond hij ergens een lege pan.
De nonnekens woonden vlak bij ’t gevang.
Maar zelfs Irène was er helemaal niet bang.
Onze kamer was vlak naast de kapel in de gang.
Wij hoorden enkel bidden en nonnenkoor-gezang.
In ’t klooster liep ’s morgens ook een levende wekker rond.
En de nonnekens kwamen zelf met café con latte rond.
Vera en Herman verdienden ook als moeder en vader hun
strepen.
Want zij deelden ’s morgens smeerkaas uit en koetjesrepen.
Venetië is prachtig, niet te geloven.
Wij liepen het in 3 dagen ondersteboven.
Te voet, met de gondel, de lijnboot, we deden het allemaal.
In Venetië kennen we nu ongeveer wel elk kanaal.
Met Herman en Vera bezochten we basilieken, kathedralen, en
kapellen.
Ik kan het hier nu niet allemaal van naaldje tot draadje
vertellen.
Maar we hebben genoten van deze fantastische dagen.
En ik hoop dat jullie beiden niet over óns hebt te klagen.
Bedankt voor de grappa en de grappen, de apero, prosecco en
spumante,
de dokumentatie en informatie, de cappuccino, gewone thee
en décolleté.
Dankzij uw grondige kennis van geschiedenis, kunst, kultuur
en nog zoveel dingen
hebben wij van deze reis enkel maar goeie herinneringen.
Dank zij jullie improvisatie- en organisatietalent
zijn wij allemaal heel, heel erg kontent.
Veel pluimpjes moeten we ook aan Vera geven.
Zij zorgde dat al haar schaapjes steeds bijeen bleven.
Ze regelde tot in de puntjes onze geldzaken,
correct tot op de cent.
Met een koekje en een snoepje dacht zij aan onze magen,
en ze deed nog zoveel meer voor ons en voor hare vent.
Samengevat: alles was piccobello, afgewerkt, tip-top o.k.
vanaf het vertrek in Turnhout, tot de terugreis via Linate.
Duizendmaal dank van ons allen, en hopelijk mogen we nog
wel eens mee.
Vera en Herman, jullie waren formidabellissimo
en jullie verdienen een daverend
bravissimo.
Johan Meeus