Zonne in Israël.
Verslag: 3000 jaar JERUZALEM

Zondag 8 oktober 1995
- 02UOO : RRRRRRRRRiiiiiiiinnnnnnnnngggggg
"Pffff..... wat gebeurt er? De wekker slaat tilt... Oooh ... nee ... 't is juist! We vertrekken vandaag naar Israël.''

- 03uOO :
Samenkomst op het Kongoplein. Iedereen is present, behalve .... de bus.
Maar niet getreurd, want wie kent niet het liedje "Busje komt zo ... "

Gelukkig geraken we tijdig op Zaventem en ....
- 06u1O
We zitten op ons plaatsje in het vliegtuig. Dit is ons uur van vertrek maar we stijgen nog steeds niet op. Plots blijkt dat er teveel mensen in de vlieger zitten. Hoe kan dat toch? Toch is het waar want blijkbaar zijn er mensen die het verschil niet kennen tussen Tel Aviv en Tenerife!
De hostesses en de piloot zijn in paniek want dit betekent vertraging.

- 06u3O
Oef! We hangen in de lucht.
Een hapje, een drankje, een uiltje vangen ... en zo krijg je wel 4 uur om.
Na een tussenlanding in Ovda landen we om

- 13u3O plaatselijke tijd (= + 1 uur) in Tel Aviv.
In de luchthaven krijgen we al direkt een voorproefje van de -mmmm lekkere- nationals drank "SABRA".
Onze Isradlische gids "Adash" begeleidt ons met de bus naar Jeruzalem. We verblijven er een volledige week in de universiteit Givat Ram.

De organisatie blijkt geed in orde te zijn. We krijgen direkt bij aankomst een kamer toegewezen zodat we ons onmiddellijk kunnen installeren en even uitblazen. Het lunchpakket, dat ook klaarligt, smaakt echt. Er overvalt ons een gevoel dat de week al niet meer stuk te krijgen is.

Maandag 9 oktober 1995
Voormiddag : Bezoek aan het Israël museum.
De belangrijkste bezienswaardigheid die we hier te zien krijgen zijn "de Dode Zee- rollen" die hier bewaard worden.
Verder gaat ieder zijn eigen weg want de keuze is uitgebreid : modern en klassieke schilderkunst folklore, archeologie, beeldentuin
Namiddag :
Bezoek aan de oude stad met de fameuze Bazaar waar het een echt spelletje is om af te bieden als je iets wilt kopen.
We bezichtigen er de Heilig Grafkerk. Het is er een echte smeltkroes van godsdiensten.
Hier zou ook het lichaam van Jezus gelegd zijn na de kruisafname.
We bezichtigen ook de alombekende klaagmuur. De Joden komen hier om te bidden; mannen en vrouwen ieder aan hun kant.
Als afsluiter rijden we naar een punt waar we een mooi panoramisch uitzicht hebben over de oude stad.
Avond :
We komen samen met de andere groepen die bij ons op de campus verblijven en elkeen laat iets van zijn programma zien. Fanfares, vaandelzwaaiers en dansgroepen brengen er de sfeer in. Zonne laat o.a. met veel succes de "Margriet" zien.

Dinsdag 10oktober 1995
Voormiddag: Bezoek aan Yad Vassem.
Hier wordt aan alle bezoekers duidelijk gemaakt wat er in de Tweede Wereldoorlog met de Joden is gebeurd.
Namiddag:
Vandaag mogen we promotie maken voor de grote optocht ter gelegenheid van 3000 jaar Jeruzalem.

De zenuwen kunnen even getest worden. In klederdracht, met alles erop en eraan, gaan we in de oude stad een voorstelling geven. Er is wei wat belangstelling van de plaatselijke bevolking, maar of dit een voorproef is voor morgen kunnen we ons niet inbeelden.

Woensdag 11 oktober 1995
Vandaag gaat het gebeuren. Voor deze optocht zijn we speciaal near Israël gekomen.
Direkt na het ontbijt moeten we volledig in klederdracht met alle groepen samenkomen. Per groep worden we met bussen naar de plaats gebracht, vanwaar de optocht zal vertrekken. De deelname aan de optocht is onbeschrijfelijk, maar nog het best te vergelijken met "de blijde intocht van Jezus". Duizenden mensen staan te applaudisseren aan de kant van de weg. Ze roepen : " Welcome in Israël! Thank you for coming to Jeruzalem! Shalom! ... " Mensen willen handen geven. Echt niet te geloven.

Vermoeid, maar voldaan keren we terug naar onze universiteit.

Tot groot jolijt van onze morrisdansers logeert er in onze campus ook een groep morrisdansers uit Engeland. Dit is natuurlijk de gelegenheid om gratis iets bij te leren.
Maar wie heeft er nu eigenlijk iets bijgeleerd? De "ECHTE" morrisdansers leerden enkele figuren van onze mannen; en dat is niet gelogen!

Muziek trekt mensen aan en het wordt weeral een leuke dansavond. Dit is nog een toffe afscheidsfuif voor de Fransen die morgen al huiswaarts keren.
Bedankt Frits, want zonder jou was dit niet gelukt.

Donderdag 12 oktober 1995
Vandaag hebben we een vrije dag.
De poging om in de bekende El Aksa-moskee te geraken lukt niet voor iedereen. De Moslims willen bidden en ... pottekijkers zijn niet gewenst. Dus rest er ons nog wat tijd om te gaan winkelen en "pingelen" in de Bazaars.
In de namiddag zijn er mensen die graag eens naar het moderne Jeruzalem gaan kijken.
Weer anderen brengen een bezoek aan de bekende "Shagall glasramen"

Vanavond wordt er ons door de organisatie een officieel afscheidsdiner aangeboden. Zelfs de burgemeester van Jeruzalem is aanwezig om de representatiegeschenken die we aanbieden, in ontvangst te nemen. Als verrassing krijgt iedereen nog een T-shirt en een certifikaat van deelname aan de optocht. Elke groep krijgt 5 minuten (zeer rekbaar begrip) om een voorstelling te geven en de sfeer is er natuurlijk weeral direkt in.

Vrijdag 13 oktober 1995
Vandaag zouden we gaan optreden in het dorp Kana (je weet wel; daar waar Jezus in de tijd water in wijn veranderde).
Grote teleurstelling als blijkt dat alles wordt afgelast. Er zijn in Kana rellen uitgebroken en onze veiligheid kan niet worden gewaarborgd.
Gelukkig dat sommigen onder ons, hier drie jaar geleden ook al waren en zich herinneren dat een dagje strand aan de Middellandse Zee, ook niet slecht is.
Enkelen kiezen ervoor om Jeruzalem terug in te trekken en de "strandgangers" nemen de taxi naar Tel Aviv. En genieten dat we doen ....
De dag vliegt voorbij. En het optreden .... tja .... spijtig van al onze voorbereidingen .... maar 't was een goede oefening ....

Na het avondeten krijgen we nog een voorstelling van de professionele Joegoslavische dansers. Echt tof om het van dichtbij mee te maken.
Met muziek in't hart kunnen we ons weer te rusten leggen.

Zaterdag 14 oktober 1995
07uOO : DE WEKDIENST !
Ongelooflijk trompetgeschal maakt dat iedereen uit bed vliegt; de gang in om te zien wat er gebeurt. 't Zijn onze geburen, de Italianen. Ons Yvonne had toch zeker met die mannen afgesproken om ons zo eens uit bed te zetten, zodat ze niet op elke deur moest gaan kloppen. Het is noch steeds een raadsel hoe zelt heeft klaargekregen want ze spreekt enkel Vlaams en die Italianen konden dat niet verstaan. "Yvonne, dat moet je toch nog eens komen uitleggen hill'.'

Onze voorziene trip naar de Dode Zee gaat wel door. Onze gids Adash kan niet geloven dat ons dat interesseert, want volgens haar is daar niets te zien.
We maken nog een tussenstop in Betlehem en bezoeken er de plaats waar Jezus zou geboren zijn.
Daarna rijden we richting Dode Zee en onderweg merken we verschillende groepen Nomaden die gewoon langs de kant van de weg leven. Deze mensen leven echt in tentenkampen en verhuizen regelmatig met hebben en houden naar een andere plaats. Aan de Dode Zee is er inderdaad niet veel te zien. Je moet er echter niet naar kijken, maar in baden.
Diegenen die het hebben uitgeprobeerd om te blijven drijven zullen beamen, dat het een onbeschrijfelijke gewaarwording is. Kunnen zwemmen of niet; drijven doe je gegarandeerd.
De beroemde zwarte modder is eveneens in trek. Enkelen hebben er zelfs een fikse wandeling in de brandende zon voor over, om een voorraadje op te slaan. Het spul heeft een heilzame werking op de huid en vooral psoriasispatiënten vinden baat bij het gebruik van zwarte modder op hun huid.
De zon en de warmte eisen hun tol en tijdens de terugrit naar onze verblijfplaats wordt er menig uiltje gevangen.
Na het avondeten krijgen we deze keer een voorstelling van de groep uit Tsjechië. Een orkest van 10 muzikanten begeleidt de weer professionele dansers met hun prachtige klederdrachten. Na afloop van het optreden worden de dames door de Tsjechische heren ten dans gevraagd en daarna worden we nog uitgenodigd om deel te nemen aan enkele gezelschapsdansen, o.a. een kusjesdans. In plaats van daarna ons bed op te zoeken, verkiezen we om nog een stapje in Jeruzalem te gaan zetten. De Sabat is voorbij en de jeugd kan uitgaan en plezier maken...

Nog enkele uurtjes slapen en dan terug richting België... De heimwee slaat reeds toe.
Zondag 15 oktober 1995
De laatste dagen zijn de andere groepen één voor één terug naar huis gekeerd en nu is het ook onze beurt.
We nemen afscheid van onze gids Adash die ons heel de week heeft begeleid en vertrekken dan naar de luchthaven Ben Gurion. Hier wacht ons een minder aangename ervaring met de veiligheidsvoorschriften (ondervragingen en controle van al de bagage) maar we kunnen toch zonder al te veel oponthoud opstijgen.

Eens terug in Turnhout worden we blij verrast door de spandoeken die de "Moekes" ter verwelkoming hebben opgehangen.
Onze reis is voorbij.
De dagdagelijkse dingen beletten ons echter niet dat dit een onvergetelijke herinnering blijft.